జిత్తుల మారి నక్క బావ

 చందమామ కథలు 

జిత్తుల మారి నక్క బావ 

అనగనగ  ఒక అడవిలో ఒక నక్క ఉండేది. అది చాల జిత్తులమారిది. అది ఎక్కడినుంచి వచ్చిందో ఎప్పుదు వచ్చిందో ఎవరికీ తెలియదు. దానితరహా అంత చిత్రంగా  ఉండేది. అందుకని మిగతా నక్కలు అన్ని "నువు మా కులముదానివేకాద పో ". దానితో మాట్లాడటంకూడా మాని వేసినై.

ఇక నక్క ఏమిచేస్తుంది? అక్కడ తన ఆటలు సాగకపోయేవరకు అడవికి దగ్గరగా ఉన్న ఊరు పోయి అక్కడ మంగళివానితో స్నేహం చేసుకున్నది. పాపం, ఆ మంగలి చాలా మంచిది. అతనికి ఈ నక్క సంగతి తెలియదు. పైగా నక్క చాలా పెద్దమనిషి లాగా తియ్యతియ్యగా మాట్లాడేది. అది నిజమని మంగలి నమ్మాడు. వాళిద్దరికి మంచి స్నేహం కలిసింది. ఒకనాడు నక్క మంగలితో అన్నది కదా "మంగలి మామా, మంగలి మామా! మనం పళ్లతోట వేసుకుంటే ఎట్లా ఉంటుంది? మనం తిన్నని తినవచ్చు, మిగతావి  అమ్ముకుని పొది నిండా డబ్బులు  పోసుకోవచ్చు".

పాపం  మంగిలికి ఈ మాటలు వీనేసారికి  నోరు పూరింది. మామిడి మొక్కలు, సపోటా మొక్కలు, అరటి మొక్కలు తెచ్చి తోటవేశాడు. అక్కడ గుమ్మడిపాడులు, దోసపాదులూ పెట్టాడు. తనూ పెళము కలిసి పాదులు చేసి, నీళ్లు తెచ్చి, చెట్లకు పోసేవాళ్లు. నక్క పై కర్రపెత్తనం చేస్తూ కావిలి కాస్తున్నానానేది.
కొన్నాళ్లకి తోట కాపుకు వచ్చింది. నక్క రాత్రి అంత మేలుకొని కడుపు ఉబేదాకా, పళ్లు కాయలు మెకేది. ఒకపండు కాయ కనపడనిచ్చేది కాదు.

ఒకనాడు మంగలి "నక్క బావా, నక్క బావా! తోటలో కాయాలేమైనా ఉన్నయా?"అని ఆడిగాడు. "ఇపుడెక్కడివి? వానాకాలం వస్తేగా దొరికేది?" అన్నది నక్క. పాపం, మంగలి నమ్మాడు. వానకాలంవచ్చినాక అడిగాడు. "వానాకాలంలో ఎక్కడన్నా కాయలు ఉంటాయీ? చలికాలం రావాలి" అన్నది. చలికాలంలో కాయలు దొరుకుతాయా, పిందెలు ఉంటాయి. ఎండాకాలంలో అడుగు," అని ఇట్లా ఏదో ఒకసాకు చెపుతూ మంగలిని ఒక కాయ తిననివ్వలేదు. ఇంతలో ఎండా కాలం వచ్చింది. కాయలు కాచినై. నక్క ఒకనాటి రాత్రి అడవికిపోయి మిగతా నక్కలతో చుట్టరికం కలుపుకోవాలని వాటినన్నిటిని విందుకు పిలిచింది. అవి వచ్చి, పోటా పటినని తిని, మిగతావి తుంచి, కొబారి, మట్టిలో పారవేసిపోయి చకా పండుకొన్నవి.

పాపం, మర్నాడు పొద్దున మంగలి వచ్చి తోట చూసుకుంటే కాళ్ళ వెంబడి నీళ్లు వచ్చినై, చెట్లని ఒక కాయ లేదు. ఒకమూలనుమాత్రం గుమ్మడి పాడుకు ఒక గుమ్మడికాయ ఉంది. అదీ ఆకులు కమిఉండటం మూలాన కనపడటంలేదు. నక్క చేసిన మోసానికి దాన్ని డాందించాలి అని అనుకున్నాడు మంగిలి. ఇంట్లోకిపోయి పొదిలి నుంచి మంగిలి కత్తులు తీసి బాగా సానపెట్టి గుమ్మడి కాయకి చుటూ కట్టాడు. ఆ కత్తులు కనపడకుండా ఆకులు అడ్డం పెట్టి, ఇంటికిపోయి హాయిగా నిద్రపోయాడు.

మర్నాడు రాత్రి తీరిగ్గా నక్క వచ్చింది. దానికి బాగా ఆకలి వేస్తున్నది. తోటలో కాయలన్ని తోటినక్కాలి అదివరకే పాడుచేసినై. తోట అంతా గాలించటం మొదలుపెటింది. ఆఖరికి ఆ గుమ్మడికాయ కనపడింది. అది అతి ఆశతో ఒక్కమాటుగా గుమ్మడికాయ మీద దూకింది,  ఇంకేం, దానివోలంతా తెగింది.  నెత్తురు కరాటం మొదలుపెటింది. వొలంతామంటలు. ఏడుచుకుంటూ, కలుచుకుంటూ పోయి ఒక రాతిమీద కూర్చున్నది. చాలా సేపటిదాకా నెత్తురు కారిపోతూనే ఉన్నది. ఇక ఇలాంటి తాపుడిపని చెయ్యకూడదని మనసులోకున్నది. మంగలిని దొంగ అని తిటింది. ఎన్ని సార్లు  అరిచినా, ఎవరిని తిట్టిన  దానినోపి  తగ్గుతుందా? నెత్తురు కారటం ఆగినతరువాత బయలుదేరుదాం అనుకున్నాది.

కాని ఆ నెత్తురు ఎండి గడకటి అందులో ఇరుక్కుపోయింది. అందులోంచి కదలలేదు, మెదలలేదు, నక్కకి మంగలిమీద భలేకోపం వచ్చింది. "నన్ను ఇందులోనుంచి బయటికిరానియ్య విడిపని చూడకపోతేయ్!" అని శపధం చేసింది.

పాపం! ముందు ఇది బయటపడితే కదా మంగలిపని పట్టటానికి. అబ్బాయిలు మనంకూడా చూద్దాము ,నక్క వాడిపని ఎట్లపట్టుతుందో !